بعضی وقتا بدجور دلم از حرفای مامانُ بابام مگیره ...

همیشه سر هر حرفی باید بگن بچه‌ی فلانی اینجوریه اونجوریه ...
جالبش اینجاست کسایی رو مثال میزنن و ازشون تعریف میکنن که حتی از لحاظ جسمی هم سالم نیستن و هزار کوفتُ زهرماری رو مصرف میکنن، بعد اونا میشن بچه خوبه من بچه بده ...

بعضی وقتا اعصابم بدجور خراب میشه و از این سالم بودنم متنفر میشم.حداقل یه نفری رو مثال بزنین که واقعا از همه لحاظ عالی باشه نه کسایی که خودشون هزار جور مشکل دارن !
5 سالِ هم دارم کار میکنم، هم درس میخونم، حتی اکثر اوقات که بیکارم همینجا تو اتاقم هستم نمیدونم چرا تا این اندازه ناشکر هستن، دیگه باید چجوری باشم که یبار جلوم ازم تعریف کنن؟!
من دوست ندارم وقتی نیستم از من تعریف کنن، یبار دلم میخواد جلوم این کارُ بکنن، یبار میخوام این حسِ خوبُ تجربه کنم، بخدا دیگه خسته شدم ...

همیشه هرجایی میرم اولین دعایی میکنم برای اوناست، برای سلامتیشون. بعد اونا ...

لعنتی بعضی وقتا بدجور دلم میگیره ...