جاده و پرسه ی وحشت من و تب لرزه شبونه تو نگاه می کنی و من, از تو می رسم به خونه تو نبودی آسمون رواق ظلمت تو نبودی حادثه با هر نفس بود من پرنده ی زمینی شده ی عشق تو نبودی , هر پر من یه قفس بود توی لحظه های تنهایی و غربت یادتو می کردم و گل باز می شد یادتو می کردم و کویر ساکت کوچه باغ روشن آواز می شد از تو می رسم به آیینه و دیدار از تو می رسم به خود شدن دوباره تو هم آغازی و هم پایان یک کوچ سفر من از ستاره , به ستاره منو تا رنگین کمون پشت بارون ببرو با من خسته آشنا کن روزن کلبه بگیرو پرده بنداز در ببندو سفره ی ترانه واکن