دیشب یکی از بچه محل های قدیمیمونو دیدم ، مربی باشگاه بدنسازی شده ، یادمه چن بار اون وقتا باهاش دعوا کرده بودمو بدجورم زده بودمش ،الان با این که زورش خیلی خیلی بیشتر از منه ولی دیشب هنوز ترسُ تو چشماش میدیدم ، موقع خداحافظی گفت : به قرآن از تمام دوستام بیشتر دوستت دارم / هر دفعه که میرم محله ی قدیمیمون ، انگار ک میرم تو همون دوران ، همون محله که فقط ظهرهاشُ که آفتابِ داغِ تابستون توش پهن شده بودو ما ده دوازده نفر دوستُ هم بازی توش وِل بودیمو خوب ب یاد میارم / ازون بچه ها فقط یکی دو نفر موندن ، یکیشون همین حسین دردسرِه ک باشگاه بدنسازی زده