...

فصلِ رفتن:



بهارِ کوتاهِ زیبایِ با تو بودن که با گرمایِ تابستانیِ



چشمانِ فریبنده‌ات،



میزبانی برایِ دلِ پاییزیِ ما بود ...



را به گستردگیِ یخبندانِ دلِ زمستانی‌ات بخشیدم.



بخشیدم تا میان ماندن و رفتن‌هایم جایی برایِ افسوس نباشد.



چه بی‌ انصافانه می‌روند و فراموشی را گردنِ ما می‌اندازند،



چه ساده زبانِ حیله‌یِ احساس می‌گشایند



تا افقِ رفتن‌هایشان رنگین‌تر شود،



رنگین‌کمانی که نگاهِ ساده‌لوحانه‌یِ ما را مجذوب کند...



و چه ناباورانه دلِ پاییزی را زمستانی می‌کنند.



تن‌ِ خسته‌یِ ما با وادیِ رفتن‌ها آشناست...



تو هم برو که تا دیارِ رفتن‌ها فاصله‌ای نیست.



"خداحافظ"