بارشت را چه زياد ، يا كه كم ، بايد ديد //// با تو جاري شده ، دريا را ديد /// از فصول خشك سالي با تو گذر بايد كرد /// بر سر سجاده ي عشق ، از تو احسان طلبيد /// سفره ي خالي چشمان مرا هستي شاهد؟ /// طعمي از عشق تو بر سر اين سفره بايد كه چشيد /// داغي تشنگي اين تن صحرائي را /// كه چنان چشم اميد دوخته بر آن ابر سپيد /// تو پذيرا شو و آن عطشش را تو بكاه /// تا كه با ديدن تو ، رخت لاله بر تن سبزه كشيد //// با تو اين گرم زمين تفديده ي دل /// مي شود دشتي شقايق ، پر از مهر و اميد /// جوهر شيرين كلامت چه فرهاد كش است /// تيشه ي جور ، مزن بر دل اين مجنون بيد /// يك قلم مو ي زآن ناوك مژگان بهار /// بر دل زار ، نقش تو ، خواهد كه كشيد؟ ...... گمنام...