خبرگزاری خبرنگاران آزاد ایران(ریفنا):بسیاری از تحلیلگران و جامعه پژوهان دلایل فراوانی بر چرایی پیروزی احمدی نژاد در آن سال آورده اند که مجموعه ی آنها را می توان در دو دسته عوامل ساختاری و عاملیتی مورد تحلیل قرار داد. شاید به حسب تجربه تاریخی انتخابات ریاست جمهوری در ایران بتوان مدعی شد که همیشه شرایط ساختاری (اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و...) به عنوان برآیندی از عملکرد هشت ساله روسای جمهور، نقش مهمی در انتخاب های بعدی مردم دارند. انتخابات ریاست جمهوری 76 به عنوان تجربه ای متفاوت در تاریخ سیاسی ایران، نشان داد؛ مردم پیش از اینکه به "خاتمی" آری بگویند به ناطق نوری و همه ویژگی هایی که او را به نماد وضع موجود و ساختارهای آن تبدیل کرده بود، "نه" گفتند. انتخابات84 نیز صرفا از این جهت تقریبا شرایط مشابهی داشت. پنجم شدن مصطفی معین به عنوان یک نماد حداکثری از وضع موجود هم، شاهدی بر این مدعاست. بر اساس آنچه گفته شد طی دو مرحله انتخابات نهم ریاست جمهوری، احمدی نژاد بیش از بقیه به عنوان سمبل نفی شرایط موجود شناخته شد. تصور اجتماعی نیز با این موضوع همراه شد به نحوی که حتی در دور دوم، غالب بدنه ا