@گمنام هميشه ابريست دلم ... ولي آسمان چشمم گهگاهي مي بارد ... پر از قصه هست دفتر خيال ذهنم ... اما كسي نيست كه بخواند آنها را .... ز غصه تهي نمي شود جام شكسته ي دلم

ره به پايان رسيد ... قصه ما نا تمامست هنوز .. آينه ي خيالم چه تيره شده در روشني روز وداع

شیشه بوی اینه میدهد
در فراق تو
آب هم دوریه ی تو را فریاد میزند

از پس خاطراتم چه سبك بال رفتي
بي نگاهي به پشت سرت
و نگاه تر من شده آن آب روان كه تو باز آئي

لرزان است پُل اشک

و تو دلبسته ی آنی

سُراغِ آفتاب را بگیر ...

نَفَس کشیدن سخت است زیر آوار سکوت

تکانی بخور ٬ پنجره را بخندان ...

نقشِ آفتابِ بیقرار را دوباره

در آینه خانه تماشا کن ...

صياد نشسته خانه ..
دامش شده اشاره ..
با يك نگاه و نازش ..
رفتم تا ستاره ..

باید گذشت و رفت
رو به بی راهه شد
باید که سر سپرد
همراه جاده شد
باید که دل بدی
تا جان به تو دهم
ا گمنامه بی خیال
آیینه را شکن
من روی تو شوم
تو آیینه ام
من راه میروم
روبه رهت شوم

منم و خلوت شب هاي دراز بي تو ..
تو و دوري ز تمام خلوت هايم