......

امروز هم به روی تو بر خواستم ز خواب
ای مادر خجسته ی شب زنده دار من
ای آنکه از جوانی و شور و نشاط و شوق
یکسر کناره کردی و ماندی کنار من
با اشتیاق می شنود باز گوش جان
آهنگ گرم زمزمه ی لای لای تو
گویی که چون ترانه ی گرم فرشتگان
از عرش کردگار برآید صدای تو
آندم که راه رفتنم آموختی مرا
گفتی که جز به راه حقیقت قدم منه
دست مرا گرفتی و گفتی بهوش باش
بر دوش زیر دست زبون بار غم منه
لبخند من برای تو هنگام درد و رنج
جانبخش تر ز بوسه ی صبح سپید بود
آغوش پر محبت گرمت برای من
شور و نشاط و شادی و عشق و امید بود
از بیم آنکه روز مرا دست روزگار
روزی ز غم سیاه نسازد چو موی تو
مویت سپید گشت سرانجام ای دریغ
دیدی نبود کودک تو جز عدوی تو
امید داشتی که چون قدت کمان شود
چونان عصای دست تو را رهبری کنم
در آسمان تیره ی شبهای پیرت
چون اختران روشن بازیگری کنم
اما دریغ آنچه تو میخواستی نشد
من آنکه آرزوی تواش ساخت نیستم
من آنکه آرزوی تواش ساخت و بدان
سرمایه ی حیات تو را باخت نیستم
امروز آنکه باید شمع رهت شود
گم گشته در سیاهی شبهای تار خویش
امروز آنکه باید غم گیرد از دلت
پنهان شده درون غم بیشمار خویش
مادر مرا ببخش ، به راه تو این زمان
سر می دهم اگر سزاوار پای توست
حرف نخست را ز تو آموختم نخست
هر شعر من برای تو است و به نام توست