نخستین برنامه‌ دولت ایران براى واكسیناسیون به فرمان امیركبیر آغاز شد. در آن برنامه، كودكان و نوجوانانی ایرانی را آبله‌كوبی می‌كردند.اما چند روز پس از آغاز آبله‌كوبی به امیر كبیر خبر دادند كه مردم از روى ناآگاهی نمی‌خواهند واكسن بزنند! به‌ویژه كه چند تن از فالگیرها و دعانویس‌ها در شهر شایعه كرده بودند كه واكسن زدن باعث راه ‌یافتن جن به خون انسان می‌شود هنگامی كه خبر رسید پنج نفر به علت ابتلا به بیمارى آبله جان باخته‌اند، امیر بی‌ درنگ فرمان داد هر كسی كه حاضر نشود آبله بكوبد باید پنج تومان به صندوق دولت جریمه بپردازد. او تصورمی كرد كه با این فرمان همه مردم آبله می‌كوبند . اما نفوذ سخن دعانویس‌ها و نادانی مردم بیش از آن بود كه فرمان امیر را بپذیرند. شمارى كه پول كافی داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌كوبی سرباز زدند. شمارى دیگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان می‌شدند یا از شهر بیرون می‌رفتند