اینکه جوش رفاقتتو میزنی و ته تهش میرسی به بی معرفتی ما...اینکه چشاتو میبندی و ما رو دیو دوسر میاری تو مخیلاتت...اینکه خون شدن ته دلمو میزاری پای حسادت تنها بودنی که نمیخوام تن بدم به جفت بودنش ... اینکه گرفتن دستتو میزاری پای دون پاشیدن واسه زدن زخم بزرگتر ا عمق اعتمادت ...اینکه اتیش گرفتن واسه سیگارتو میزاری پای تمرین واسه فردا اتیش زدنت ...نه رفیق ما اینش نیستیم ...ما جوشتو میزنیم که تک نمونی دو روز دیگه و سر به زیر یه راست با خجالت ظل نزنی تو چشام و بگی :هی رفیق : بد بازیو باختم وا کن بغلتو که تک نمونم بین این همه بی معرفتاش ...اینکه میگم دم نده به غیر اهلش که گر میگیری ا اتیش نیشش...ا گرمای نیشش...هی رفیق ... ا بابت رفتنت میزارم بری ، با اون خنده کج رو لبت و فکرای بدی که ردیف کردی پشت سرم ...ولی پشت سرتو نبین نمیخوام این یه کاری که ا ما برمیاد ، اینکه لااقل ا پشت داشته باشمت خنجرشو ندیده نخوری ...تو فکرت این بگذره که پی جدا شدنتم که قاپش بزنم...برو رفیق ا پشت هواتو دارم...