شب یعنی...

هر که او از خلوت شب غافل است ، او را عمری

بی حاصل است

دلی دارد فارغ از عشق وعاشقی

فارغ زین همه دل وامقی

شب جولانگاه عشق است ، شب تجلیگاه عشق است

شب یعنی من تو را میخوانم

شب یعنی تو مرا میدانی

شب یعنی نیاسایم جز در آغوش پر مهر تو

شب یعنی من دل می سپارم ، شب یعنی تو دل می ستانی

شب که می آید نمی دانم من عاشقم یا تو

شب که می آید زلیخا ، می شود مجنون

یوسف ، می شود لیلی

شب که می آید فاصله ها می شود صفر

عشق اما لایتناهی

شب که می آید می گویم خدایا ، حبیبی!

بیمار توأم ، طبیبی!

تو می گویی اما ای عبد مسکینم

ای عاری از حقد وکینم

در وجودت من تجلی کرده ام

ندای فادخلی فی عبادی کرده ام

صبح اماشمشیری است بر لذتهای من

پایانی است بر نجواهای من

نه ، شاید آغاری باشد بر شبهای دیگرم...