پرسنل يكی از شركت‌های فروش لوازم صوتی و تصويری در ایران كه مسئوليت نصب دستگاه‌های فروخته شده در منزل خريداران را به عهده دارد به روزنامه جام جم می‌گوید:« يكی از ساكنان اين ساختمان‌ها از شركت ما ۲۰ ميليون تومان لوازم صوتی و تصويری خريد كرد، برای هر اتاق خواب يک ست كامل خريد و ديزاين پشت تلويزيون سالن اصلی‌‌اش پنج ميليون خرج برداشت.» این در کشوری اتفاق می‌افتد که حداقل دستمزد کارگران آن تقریبا 420 هزار تومان تعیین شده است. هر چقدر هم که این ویلا‌ها چهره شهر را زیبا می‌کنند، اما نگاه بخش اعظم مردم ایران به ثروتمندان، نگاه مثبتی نیست. الگوی کسب ثروت از طریق تولید، تلاش و موفقیت، جای خود را به کسب سریع و بقولی "باد آورده" و سوء استفاده اقتصادی از امکانات و اهرم‌های حکومتی داده است. ثروت و دارایی در مفهوم کلی آن در ایران دارای امنیت نیست و با تغییرات سیاسی در خطر مصادره‌شدن قرار می‌گیرد. چهره آن "ناپاک" شده است و دیگر با خمس و زکات هم تطهیر نمی‌شود. ثروت مسئولیت اجتماعی ایجاد نمی‌کند و مسئولیت اجتماعی‌اش تنها در محدوده "نذر و وقف" باقی مانده که آن هم در پیوند با سیاست قرار گرفته است.