تو خودَت باغِ بهشتی...

دقیقن همینه همینُ تایپ کردم..ایول....قبلشم قشنگه

نه جهنم نه بهشتم..چنین است سِرِشتم..

نه مرادم ، نه مریدم

نه سیاهم ، نه سپیدم

نه پیامم ، نه کلامم

نه علیکم، نه سلامم

نه چنانم که تو گویی

نه چنینم که تو خوانی

و نه آنگونه که گفتند و شنیدی

نه سمائم ، نه زمینم

نه به زنجیر کسی بسته و نه برده دینم

نه سرابم ، نه خرابم

نه برای دل تنهایی تو جام شرابم

نه هراسان نه دلیرم

نه گرفتار و اسیرم ، نه حقیرم

نه فرستاده پیرم ، نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم

نه جهنم ، نه بهشتم

که من از سود و ضرر نیست سرشتم

این سخن را من از امروز ، نه گفتم ، نه نوشتم

بلکه از صبح ِ ازل با قلم ِ نور نوشتم

که حقیقت نه به رنگ است و نه بو

نه به های است و نه هو

نه به این است و نه او

نه به جام است و سبو

گر به این نقطه رسیدی

به تو سربسته و در پرده بگویم

تا کسی نشنود این راز گهر بار جهان را

آنچه گفتند و سرودند و نمودند که دانی

که تو اینی و تو آنی

بهر این بود که در بستر ِ افکار خودت خسته بمانی

تو در آن گفته و بشنیده نمانی که ندانی

خودِ تو جان جهانی

گر نهانی و عیانی ، تو همانی

تو هم اینی و هم آنی

تو همانی که همه عمر به دنبال خودت نعره زنانی

تو ندانی که خود آن نقطه عشقی

تو خود ، اسرار نهانی

همه جا تو ، که نه یک جای ، نه یک پای

عیان شو که خود ِ تو همه ای ، با همه ای ، در همه ای

نشوی گم ز چنین همهمه ای

که تو فردی و یکی از همه ای

تو سکوتی ، تو خود باغ بهشتی

که همه طالع خود را تو نوشتی

همه سویی ، همه جایی

نه به خود آمده از فلسفه چون و چرایی

تو کجایی ؟

نکند بر در ِ درگاه خودت رو به گدایی؟

که تورا گشتن ِ اندر پی ِ خود ، عین جدایی

به تو سوگند گراین راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک

به درخانه متروکه هرکس ننشینی

و بجز روشنی شعشعه پرتو خود هیچ نبینی و گل وصل بچینی

به خود آ ، که بزرگی و نه جزئی

تو نه چون آب در اندام سبویی و به سویی ، خود اویی

به خود آ

دل من با نفست گرم سرشتي ...
تو به تقدير كلام نامه نوشتي ..
بوسه بر لب چون كه نهشتي ...
برديم از دوزخ غم به بهشتي ...
قصه ام شد سر نوشتي ...
كه تو با عشق نوشتي ...
... گمنام ..

حقیقت نه به رنگ است نه به نمیدونم چی

نه به های است نه هوی نه به این استُ نه اون نه به جام استُ صبور

حقیقت نه به رنگ است و نه بو،
نه به های است و نه هو،
نه به این است و نه او،
نه به جام است و سبو...
گر به این نقطه رسیدی
به تو سر بسته و در پرده بگویم،
تا کسی نشنود آن راز گهربار جهان را،

آهان مرسی...زریتا هی غلط منُ میگیری

تو شدي سر كلامم ..
تو شدي جام و شرابم ...
بي تو در ظلمت خوابم ...
با تو كافر به ثوابم ...
مستم و بي تو خرابم ..
ميروم از دل شهر ...
تا نگويند كه من عين عذابم ..
دل تو خوش بشود زين نبودم ..
و از آن راز گذشتم ...
و شدي خواب و خيالم ...
.... گمنام ...

عمری به هر کوی و گذر گشتم که پیدایت کنم

اکنون که پیدا کرده ام بنشین تماشایت کنم

الماس اشك شوق را تاجی به گیسویت نهم

گل های باغ شعر را زیب سرا پایت كنم

بنشین كه من با هر نظر با چشم دل با چشم سر

هر لحظه خود را مست تر از روی زیبایت كنم

بنشینم و بنشانمت آنسان كه خواهم خوانمت

وین جان بر لب مانده را مهمان لبهایت كنم