مرغ بوتیمار..

ای تمام فکر من در روز و شب
ای همه هذیان من در سوز و تب

ای نهان در پیکرم چون جان شده
همچو بوی گل به گل پنهان شده

ای شکوه آسمان در چشم تو
ای فدای قهر و ناز و خشم تو

ای بهشت دلکش موعود من
خون گرم زندگی در پود من

ای تمنای دل تنهای من
ای چراغ روشن شبهای من

جز تو کی دارم جز تو گفتگو
ای به گوشم گوشوار ارزو

گر که یاران فارغند از یاد من
از دل دیوانه ی ناشاد من

عشق تو چون در دلم باشد چه غم
چون که تا روز قیامت با توام

خلق میگویند گر او یار توست
مایه غم از چه در اشعار توست

گر دل او با دل تنگت یکیست
ناله های حسرتت پس چیست.چیست؟

آه من دیوانه ام دیوانه ام
جز تو از خلق جهان بیگانه ام

دوستت دارم تو میخواهی مرا
باز میترسم نمیدانم چرا

وای اگر روزی فراموشم کنی
با غم هجران هم آغوشم کنی

وای اگر نامم بمیرد بر لبت
یا فرو بنشیند این سوز تبت

آه میترسم شبی طوفان شود
ساحل امید من ویران شود

گر ز دریا قطره ای هم کم شود
مرغ طوفان سینه اش پر غم شود

ای دلت دریای پاک و روشنم
مرغ بوتیمار این دریا منم..