وقتی سر هر اتفاقی با #حسرت گفته بشه "وای #ادبیات ِما داره به کجا میره!؟" - " #فوتبال ِما داره به کجا میره!؟" - " #سینمای ما داره به کجا میره!؟" - " #موسیقی و #هنر ما داره به کجا میره؟؟" - " #فرهنگ ِما داره به کجا میره!؟" و امثالهم, دقیقا به همین خسته‌کنندگی که عرض شد, به این می‌رسم اگر بنایی روی #آب ساخته شده, اصلا همون بهتر به کل فرو بریزه و خیال هممون رو راحت کنه که حداقل زودتر تکلیفمون رو بدونیم / گاهاً یه سِری #مسائل طوری جلوه داده میشه که میشه اینجور برداشت کرد وقتی با یه "فووت" قراره همه چی #تخریب شه، موارد خوب هم انگاری #استثناء یا فقط در #جوگیری بایستی بوده باشن و بس / در ضمن تا زمانیکه یه گوشه لَم دادیم و در عین حال آه و #ناله در راستای قسمتِ "به کجا داریم میریم! کجا داریم میریم!" , به شخصه می‌تونم چشم‌بسته #تضمین و این شعر #حماسی رو زمزمه کنم "هیچ‌جا نمیریم, همیـنجا هسـتیم" (2 بار), پس #نگران نباشیم .. .