رنج تلخ است ولی وقتی آن را به تنهایی می کشیم// تا دوست را به یاری نخوانیم،// برای او کاری می کنیم و این خود دل را شکیبا می کند// طعم توفیق را می چشاند// و چه تلخ است لذت را تنها بردن// و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن// و چه بدبختی آزاردهنده ای ست تنها خوشبخت بودن// در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است// در بهار هر نسیمی که خود را بر چهره ات می زند// یاد تنهایی را در سرت زنده میكند// تنها خوشبخت بودن خوشبختی ای رنج آور و نیمه تمام است// تنها بودن ، بودنی به نیمه است// و من برای نخستین بار در هستی ام رنج تنهایی را احساس کردم.