"جواب زیبای فروغ فرخ زاد به حمید مصدق"  چون که می دانستم   تو به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدی  پدرم از پیِ تو تند دوید   و نمی دانستی باغبانِ باغچه ی همسایه  پدر پیر من است    من به تو خندیدم  تا که با خنده پاسخِ عشقِ تو را خالصانه بدهم  بغضِ چشمانِ تو لیک لرزه انداخت به دستان من و   سیبِ دندان زده از دست من افتاد به خاک   دل من گفت: برو   چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه ی تلخ تو را...  و من رفتم و سالهاست که در ذهن من آرام آرام   حیرت و بغض تو تکرار کنان می دهد آزارم   و من اندیشه کنان غرق در این پندارم   که چه می شد اگر باغچه ی خانه ما سیب نداشت