همچون پرنده ای در قفس به تکرار سعی برای گذشتن از میله ها اسرار می ورزم و همچون تکراری در زندگی در قفس تنگ لحظه ها اسیرم و چون غلامان در بند به اطاعت از ارباب دندان گرد روزگارم مانند بازمانده ای از زندگانی در هیا هوی زنده ماندن همچو مرده ای بر سنگ سفید و سرد و سخت منتظر شستن زنگار این زندگیم و همچون پیری در انتظار یک قدم مانده به پایان زندگی چو خورشید در انتظار قد کشیدن کوه و دیده نشدن و چون مرده ای در سکوت سخت قبر زندگی خود بدنم را هدیه به موریانه های سیاه و لجوج قبر زندگی ام می کنم به امید روز رستاخیز تا برخیزم و بپرسم زین روزگار تلخ تا چگونه است که با ما اینگونه در جفاست. ما زندیان در بند تکرار زندگی باید حصار بشکنیم تا زنده شویم.