این سوالیه که ذهن منو مشغول خودش کرده می دونم تنهایی خیلی سخته . مشکله . شکننده است . ویرون کننده است.... نه! نباید بذاریم بره! این جوری خیلی تنها می شیم! بهر قیمتی که شده باید بمونه . مهم نیست .... من بدون اون چیکار کنم؟ همش شده اون اون اون اون اون هیچ وقت از خودت پرسیدی که خودم چی؟ کی به خودم توجه کردم؟ کی نخواستم خودمو آزار یدم؟ کی می خوام دست از این مازوخیسم ورم کرده بردارم؟ کی می خوام به شعورم، به شخصیتم، به خودم احترام بذارم؟ برای یک لحظه هم شده فکر کن واقعا وبدون اغراق تنهایی اولی است یاگدایی کردن محبت؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟