آدم ها دلشان ترک برمیدارد. بعضی ها آرام آرام بعضی ها بدون درنگ. آدم ها دلهای ترک خورده شان را قایم میکنند. بعضی ها ناشیانه و بعضی ها ماهرانه. بعضی ها به خاطر غرور بی حد شان ، بعضی ها به خاطر تحمل زیادشان. اما همه شان از درون تهی میشوند انگار همه چیز از همان درز ترکی که برداشته اند به بیرون نشت میکند.بعضی ها قطره قطره بعضی ها آرام و روان. اما همه شان دست و پا میزنند برای هرآنچه که از دست میرود. بعضی ها با صدای بلند بعضی ها بی صدا چنگ میزنند به هرچیزی که میتواند لحظه ای حتی بیشتر نگهشان دارد. همگی اما در نهایت خالی میشوند و میشکنند. و دیگر چیزی را قایم نمیکنند. دیگر دل شکسته شان را میان بغض گلو و نگاه ها و لبخند های آماسیده بر لب هایشان پنهان نمی کنند. دل شکسته شان را عریان و تهی وا میگذارند. جای همه چیزهایی که برای از دست نرفتنش دست و پا زده اند میشود چیزی میان خشم و انتقام.چیزی میان سخت شدن و از دست رفتن. میشود گم شدن. بغضت دیگر فقط برای حماقتی که کرده ای میشکند.همین.