در تنهایی خود لحظه ها را برایت گریه کردم در بی کسیم برای تو که همه کسم بودی گریه کردم در حال خندیدن بودم که به یاد خنده های سرد وتلخت گریه کردم در حین دویدن در کوچه های زندگی بودم که نا گاه به یاد لحظه هایی که بودی واکنون نیستی ایستادم وآرام گریه کردم باز هم گريه چه زيباست گريه براي عشق چه پر غرور اشک ميريزم آرام اشک ريختن را دوست دارم نميخواهم بداني برايت اشک ميريزم همانگونه وقتي باهات صحبت ميکنم هر وقت سکوت کردم بدان دارم اشک ميريزم اشک چه زيباست نامش برايت اشک ميريزم در بودن و نبودنت همانگونه که در بودن و نبودنت احساس دلتنگي ميکنم هي با تو ام عشق مهربونم آري تو هموني که نميتوانم نامت را بر زبان بيارم چه نام زيبائي داري تو از لحظه اي که رفتي دنيا رو شونه هامه اندوه رفتن تو هر ثانيه باهامه کاش..................