عشق یک آسمان باز است ، عاشق بودن ، در پرواز بودن است و به طور حتم آسمان بی انتها ترس می آفریند ، قلب یک عاشق مثل آسمان ابریست ، گاه سکوت می کند . یکبار عاشق شدن برای یک عمر سوختن کا[!]ت ، البته اگر عشق واقعی باشد ، هرگاه در اثر فشار درونی مجبور به اقرار شدی و همه اسرار درونت را برای معشوق بیرون ریختی ، شکوه عشق بر تو نمایان می شود و اگر معشوق پذیرای عاشق نباشد آنگاه عاشق بدبخت عالم می شود که آن هم عالمی دارد که کم تر از عالم عاشقی نیست و شاید در بعضی موارد هیجان انگیزتر رسیدن به وصال یار باشد ، تا زمانیکه عاشق نباشی اختیارت به دست منطق خواهد بود ،اما همینکه عاشق شدی دل از دست داده ای و تکلیف را احساسات تعیین می کند ، عشق واقعی عشقی است که عاشق در قبال اهدای آن از معشوق توقی نداشته باشد با عشق نمی توان مقابله کرد او تواناتر از چیزی است که به نظر می آید .