يارب اين نو گل خندان كه سپردى به منش / مى سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گرچه از كوى وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلك از جان و تنش
گر به سرمنزل سلمى رسى اى باد صبا
چشم دارم كه سلامى برسانى ز منش
به ادب نافه گشائى كن از آن زلف سياه
جاى دلهاى عزيزست بهم بر مزنش
گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد
محترم دار در آن طره ء عنبر شكنش
در مقامى كه به ياد لب او مى نوشند
سفله آن مست كه باشد خبر از خويشتنش
عرض و مال از در ميخانه نشايد اندوخت
هر كه اين آب خورد رخت به دريا فكنش
هر كه ترسد ز ملال اندوه عشقش نه حلال
سرما و قدمش يا لب ما و دهنش
شعر حافظ همه بيت الغزل معرفت است
آفرين بر نفس دلكش و لطف سخنش