شما نامردمان مردمان پوش که در آسایش گیتی به عیش و نوش پردازید نمی بینید نگاه حسرت بیچارگان را در پس چشمان نیلی آن نگاه منتظر مانده به دستان گره خورده نمی بینید نمی بینید آه و ناله ی درماندگان را شما بیگانگان با مهر و رافت در کجا خواهید غهمید که قبل و بعد این دنیا دگر سرمایه ای نیست دگر جاه و مقام جاودانی نیست دگر این عیش و نوش و این همه بیگانگی نیست... در آن دنیا که انسان جنس انسانی است در آن دنیا که فخر و عزت و شوکت به پول و جاه دنیا نیست شما ماندید و تنها یاد آن دنیا در آنجا ناله ها فریاد آزادیست در آنجا خانه ی امید باقیست در آنجا آسمان آبی است...