آندم که بر روی #برگ_زرد چهره ی خسته ام دانه های #شبنم آرزو به #میهمانی می نشینند،... آندم که دلم #شیشه ی رحم میشود و #سنگدلان سنگ بیرحمی،... آندم که همچو #محکومی که #منتظر آخرین #کلام_قاضی باشد، منتظر آخرین #حکم_سرنوشت هستم،... آندم که #تنهایی را با #نوای بلند غریبی به #گوش تار و پود دلم #زمزمه میکنم،... آندم که با #صدایی غمناک بر #فضای غبارآلود دلم #ناله ی #اشک سر میدهم،... آندم که #قلبم به #تاراج سنگدلان میرود و هیچ برایم نمی گذارند جز #اشک و آه،... آندم که از #جاده های سرنوشت میگذرم و به #دره های تاریک #شکست میرسم،... آندم که از #تابش_مستقیم غمها تمام #وجودم میسوزد و تمام درونم #خاکستر میشود،... آندم که خود را از همه جدا ،به #طوفان_سرنوشت می سپارم،... آندم که #دریای_امیدم طوفانی میشود و آنرا #آرامشی نیست،... آندم که #کاخ_آرزوهایم در سکوت و تنهایی و نومیدی فرو میرود و #خاموشی تمام وجودم را فرا میگیرد،... #اندم_مرا_دریاب ...!