اگر در جستجوی حسرتی در زندگی باشم شاید این باشد که نمی توانم بگویم من خودم هستم که هستم ؟ زمانی دغدغه ی ذهنی ام بود اما اینروزها ، بودن است که به ادامه دادن سوق میدهد، وجود جستجوگرم را زمین مسطح زیر پایم که زخمی سرزمین پر حادثه ی منست ، بالهای پروازم خواهد بود تا زمانی که ابرها می توانند نردبان گذر از واقعیت های تلخ به سوی رویای بهتر شدن زندگی باشند . اکنون هستم و تونیز . شاید لحظه ای دیگر نباشم .نخواهم اندیشید از کدام دیاری چرا که مهم برای من اینست که تو رد قلم موی نگار من بر پهنه ی آفرینشی . و من مسافرم ای بادهای همواره مرا به وسعت تشکیل ابرها ببرید