پاکدل ای پاکدامنی که ز مریم گذشته ای ای مایه ی وفا و صفا میپرستمت در روح دیر باور و مشکل پسند من آنگونه ای که همچو خدا میپرستمت آن شب که داستان تو را گوش من شنید غم خیمه زد به جانم و اشکم ز دیده ریخت من سرگذشت تلخ فراوان شنیده ام اما به تلخ کامی خود کس ندیده ام ای اشک من بریز به دامان نوگلی کز پاکدامنی ز نسیم سحر گذشت از من مکن کناره که دریای من تویی گم کرده راه وادی شبهای بی انتها راهی نما که اختر شبهای من تویی دامن کشان ز دیده ی من میروی به ناز اما به دوستی قسم از دل نمیروی با سرگرانی از برم میروی ولی دانم ز یار غمزده ات غافل نمیروی برو که اشک محنت راه توشه باد همچون برو به دست دعا میسپارمت هر جا که رسیدی کن ز من دیوونه یاد هر جا که میروی به خدا میسپارمت ...