هر ره كه تو دادي همه آنجا برهيديم هر بـال كـه دادي چـو كـبوتر بـپريديم صيـاد اگـر چـه بـر مـا دام بـگستـرد صيد دل ما گشت و به دامش بخزيديم آن را كه همو دانه و دامست به ره ما بـر خـوان سخايش بـه تنعم بـرسيديم در كوي تو اميد به وصلت چو رهاييست بـر درگه تـو جـامـه ي تـن را بـدريـديـم بـر گـرد تـو جانانه زنيم چـرخ پـريـوار كز چرخ نواي خوش جانان بشنيديم زان نغمه ي جانسوز كه جان را بـفزايد از ظلمت اين خاك زبون خوش برهيديم پروانه و شمع هر دو چو سوزند و فروزند در راه وصـالـت ز تـبـاهي بـجهيـديـم هر دم چو رسد شعشعه ي نور جمالت شعشاع شعاعت همه بر جان بخريديم ما را چو تو باشي ز ازل مقصد و مقصود از مـحبـس تـن تـا بـه ابـد پـر بـكـشيديـم