دلـــم گـــرفته اي دوســت! هواي گـــريه با من گـــر از قفس گــــريزم، كجا روم، كجا من؟ كجا روم؟ كه راهــــي به گلشني ندانم كه ديده برگـــشودم به كنج تنگنا من نه بســـته‌ام به كس دل، نه بســـته دل به من كس چو تخته پاره بر موج، رها، رها، رها، من ز من هر آن‌ كه او دور، چو دل به سينــــه نزديك به من هر آن ‌كه نزديك، ازو جدا، جدا، من! نه چشـــم دل به سويـــي، نه باده در سبويـــي كه تر كنم گلويــــي به ياد آشــــنا، من ز بودنم چه افــــزود؟ نبودنم چه كاهد؟ كه گويدم به پاسخ كه زنده‌ام چرا من؟ ســـتاره‌ها نهفتم در آســــمان ابري دلـــم گـــرفته اي دوست! هواي گريه با من...