می گویند خارپشتها وخامت اوضاع رادریافتند تصمیم گرفتند دورهم جمع شوند و بدین ترتیب همدیگررا حفظ کنند... وقتی نزدیکتر به هم بودند گرمتر می شدند ولی خارهایشان یکدیگر را زخمی می کرد. به خاطر همین تصمیم گرفتند از هم دور شوند ‫ولی اینچنین از سرما یخ زده می مردند... از اینرو مجبور بودند یا خارهای دوستان را تحمل کنند، یا نسلشان منقرض شود. پس دریافتند که بهتر است باز گردند و گردهم آیند و آموختند که : با زخمهای کوچکی که همزیستی با کسان بسیار نزدیک به وجود می آورد زندگی کنند ، چون گرمای وجود دیگری مهمتر است... و این چنین توانستند زنده بمانند... بهترین رابطه این نیست که اشخاص بی عیب و نقص را گردهم می آورد بلکه آن است كه هر فرد بیاموزد با معایب دیگران کنار آید و خوبیهای آنان را تحسین نماید... بدبختي اين حسن را دارد که دوستان حقيقي را به ما مي شناساند... بالزاک