نه میل بوسه رویمان را زمین می‌گذاشت نه ما کوله‌بار دقایق را

پسین، پسین هر پنج‌شنبه‌ی بی‌خبر
ما سرِ قرارمان بودیم
نه میل بوسه رویمان را زمین می‌گذاشت
نه ما کوله‌بار دقایق را
اصلا تمام هفته‌ها و هزاره‌های هماغوشی
پر از حلولِ حیا در ملاقاتِ گریه بود
اما پسین،‌ پسین هر پنج‌شنبه‌ی بی‌خبر
ما سر قرارمان بودیم
هیچ حرفی از بگومگوی ستاره با شب نبود
تا شبی، شبی که بی‌گاه خوابمان در ربود
کسی آمد آهسته صدایم کرد و رفت
خبر آوردند که پرنده‌ی فال‌فروش کوچه‌ی ما مرده است
پس از آن به بعد بود
که دیدیم تنها باد، باد می‌آید و باد
پس از آن به بعد بود
که شنیدیم ما بی‌چراغ و راه بی‌مسافر است
پس از آن به بعد بود
که همه‌ی روزهای معمولی ما
پاره‌ئی از پسینِ همان پنج‌شنبه‌های حیا در ملاقاتِ گریه شد.