نقاب‌دارهای مجازی تا چه حد تصویری که آدم‌ها از خودشان در فضای مجازی می‌سازند واقعی‌ است؟ آدم‌ها به چند درصد از حرف‌هایی که در وبلاگ و [!]‌بوک و توییترشان می‌نویسند واقعن اعتقاد دارند یا عمل می‌کنند؟ من یکی خیلی وقت است که حساب خیلی از آدم‌های واقعی را از تصویر مجازی‌شان جدا کرده‌ام. شاید به خاطر اینکه دیده‌ام چقدر راحت، آدم‌ها با کلمه‌هایی که در ساختن تصویر مجازی از خودشان انتخاب می‌کنند، موسیقی‌هایی که پیشنهاد می‌دهند، عکس‌ها و شعرهایی که هم‌خوان می‌کنند و کتاب‌هایی که برای خواندن به بقیه پیشنهاد می‌کنند، تصویری دروغ و وارونه از اعتقادات واقعی‌شان به بقیه می دهند. آدم دیده‌ام که به حجاب معتقد است وحاضر به زندگی با زنی که به حجاب اعتقادی ندارد نیست ولی در همین عالم مجازی مطلبی را به بقیه برای خواندن پیشنهاد می‌دهد که حجاب شرعی به شکل فعلی را با ادله تاریخی و شرعی زیر سوال برده است. آدم دیده‌ام که عمیقن به سنت‌های دینی و فرهنگی پای‌بند است، اما متنی را همخوان می‌کند، یا از نویسنده‌ای یاد می‌کند که ذره‌ای با اعتقادات و سبک زندگی‌اش همخوانی ندارد. آدم دیده‌ام که در دفاع از حقوق برابر ز

حقوق برابر زن و مرد هر ماه مطلب می‌نویسد ولی وقتی به زندگی شخصی و رابطه‌اش با همسر و دخترش نگاه می‌کنی، کم‌ترین ردی از آن همه حرف نمی‌بینی. اینکه زندگی آدم‌ها در عالم مجازی و واقعی لزومن نباید شبیه هم باشد یک حرف است، و اینکه تعمدن تصویری غلط به بقیه از خودت و اعتقادات بدهی یک حرف دیگر. من با اولی هیچ مشکلی ندارم ولی دومی به نظرم به شدت خطرناک است و دیده‌ام که چقدر راحت آدم‌ها خودشان را از تعصب‌های فکری‌شان با دوتا پست و چهارتا کلمه تبرئه می‌کنند.

این‌که چقدر می‌شود به تصویر مجازی‌ای که آدم‌ها از خودشان می‌سازند اعتماد کرد و بر اساس آن بنیان یک رابطه واقعی را ریخت، این‌که چقدر می‌شود این دو تصویر را بر هم منطبق کرد و آدم‌ها را قضاوت کرد، روز به روز برای من یکی دارد سخت‌تر می‌شود. کار به جایی رسیده که خیلی اوقات دوستان خوبی که اینجا پیدا می‌کنم را ترجیح می‌دهم هیچ وقت در عالم واقعی نبینم و نشناسم. ترس از اینکه وجود واقعی آدم‌ها از وجود مجازی‌شان زمین تا آسمان متفاوت باشد، باعث شده خیلی از کسانی که باهشان احساس نزدیکی فکری می‌کنم را یا نخواهم نبینم یا اگر می‌بینم به کمترین میزان مکالمه و رد و بدل شدن حرف بین‌مان اکتفا کنم. بعضی از روابط با کلمه و بدون صدا شکل می‌گیرند و انگار باید همیشه در همان سطح بمانند. ضمن اینکه خیلی وقت است مواظب نقاب‌دارهای فضای مجازی هستم و حواس‌ام هست که خیلی‌هایشان اینی نیستند که دارند به نمایش می‌گذارند.

نیم دایره : گاه‌گویه‌های فاطمه شمس