آخر ِ #امیرآباد / کبری موسوی

چه مضطرب ؛ چه پریشان ؛ چه بی قرار رسید
به #گلفروشی-گندم ؛ سر ِ #امیرآباد
سپس کنار ِ خیابان ، دو شاخه گل در دست
- کجا برادر ِ من ؟ - آخر ِ امیرآباد
تمام راه چنان برکه ای می اندیشید
به نیمه اش - گل نیلوفر امیرآباد –
غروب بود که او آمد و چو قطرۀ اشک
نشست گوشۀ چشم ِ ترِ امیرآباد
که عشق و شور و غزل شعله می کشد هر روز
دم غروب ز خاکستر ِ امیرآباد
هزار بار نوشت اسم نیمه اش را بر
زمین ؛ و پر شد از آن دفتر امیرآباد
کسی نیامد از آن سوی میله ها اما
زمان گذشت و زمین محشر امیرآباد
و او مسافرِ بی همسفر شد و اینبار
نوشت : آخر ِ عشق ؛ آخر ِ امیرآباد...