خــــــــــدا ... واژه ای همیشه آشنــــا !! جاری و ساری در زندگی، امـــــا گمشــــــده در لحظـــــاتــــــ ... به دنبال واژگان و کلماتی می گردم تا بنویسم آنچه را که بایــــــد؛ اما کلماتــــ یاری نمی کنند !! گویــــا کلماتــــ در ذهن کوچکم محدود و محصور شده اند. نمی دانم از چه بگویم، از چه بنویسم و به چه فکر کنم ... آیــــا باید به واژه هایم هم رنگ و لعابــــ دهم؟! مثـــل زندگی ؟! من گمشــــــده ام ... دیر زمانیستــــــ ! شاید کسی بپرسد کجـــا ؟! و من خواهم گفتــــ : در شلوغی ِ دنیـــ ـ ـ ـ ـا ... در کوچه پس کوچه های ناآشنای زندگی تمام دارو ندارم بر باد رفتـــــ ... لحظاتــــِ نابـــــِ با خـــــدا بودن را فروختم و در ازایِ آن هیچ بدستــــــ آوردم !! خـــــدایـــا ... گاهی نمی فهمم بودنتـــــ را؛ به من بفهمان ... گاهی نادیده می گیرم نگاهتــــ را؛ دیده ام را روشنی بخش ... گاهی تمام انسانیتم را زیر پـــا می گذارم؛ آن لحظه مـــرا دریابـــــ ... و گاهی فرو می روم در مردابــــِ متعفّن ِ دنیـــ ـ ـ ـ ـا، دستانم را بگیر ... به من بچشان طعم ِ عشقتـــــ را؛ بوی سیبـ