ماه من، غصه چرا ؟! تو مرا داري و من هر شب و روز ، آرزويم همه خوشبختي توست ماه من دل به غم دادن و از ياس سخن ها گفتن كارآنهائي نيست كه خدا را دارند . .. ماه من غم و اندوه اگر هم روزي ، مثل باران باريد . يا دل شيشه اي ات ، از لب پنجره عشق ، زمين خورد و شكست، با نگاهت به خدا چتر شادي وا كن و بگو با دل خود ، كه خدا هست ، خدا هست! او هماني است كه در تارترين لحظه شب ، راه نوراني اميد نشانم مي داد ... ماه من غصه اگر هست بگو تا باشد ! معني خوشبختي بودن اندوه است ...! ولي از ياد مبر ؛ پشت هر كوه بلند سبزه زاري است پر از ياد خدا و در آن باز كسي مي خواند ؛ كه خدا هست ، خدا هست و چرا غصه ؟! چرا ؟! سرطان پایان زندگی نیست