آسمان را كبود ميكنم و خورشيد را به آتش ميكشم و سوختنش را به نظاره مي نشينم چه عاشقانه ميسوزد و دم نميزند روي تاريكي ها يك ماه ميكشم به چه بزرگي روي صفحه شب اكليل هاي نقره اي مي پاشم كه همه جا برق بزند كناره پنجره باز تنهايي يك پروانه ناز ميكشم و تا صبح با خيال برايش قصه ميبافم و ترانه ميسازم سكوت را زيباتر از هر موسيقي مينوازم تا سپيده بيدار ميمانم در خيال اينكه فردا رها شده باشم ديگر به كسي سيب دلم را نمي دهم ديگر اشكهايم را براي سنگها خرج نميكنم ديگر دلواپسيها و حزن صدايم را طنين انداز دلي نميكنم ديگر چشمان بهت زده ام را به جاده رويا به انتظار هيچ نمي دوزم ديگر شقايق هاي خفته را به عشق او پر پر نميكنم و ديگر و ديگر...