جانا تو را که گفت که احوال ما مپرس...بیگانه گرد و قصه هیچ آشنا مپرس...حافظ

جانا تو را که گفت که احوال ما مپرس

بیگانه گرد و قصه هیچ آشنا مپرس

از آنجا که لطف شامل و خلق کریم تو است

جرم نکرده و عفو کن و ماجرا مپرس

خواهی که روشنت شود احوال سوزما

از شمع پرس قصه زباد هوا مپرس

هیچ آگهی زعالم درویشی اش نبود

آن کس که با تو گفت که درویش را مپرس

از دلق پوش صومعه نقد طلب مجوی

یعنی زمفلسان سخن کیمیا مپرس

در دفتر طبیب خرد باب عشق نیست

ای دل به درد خو کن و نام دوا مپرس

ما قصه سکندر و دارا نخوانده ایم

از ما به جز حکایت مهر و وفا مپرس

حافظ رسید موسم گل معرفت مگوی

درباب نقد وقت و ز چون و چرا مپرس