صبحانه یک فنجان غزل را تلخ نوشید..... آدم ، که تفسیر ِ ازل را تلخ نوشید***برسفره اش نان بود و گاهی کوزه ای عشق..... انسان ، که دنیای عسل را تلخ نوشید***هر روز کار و خستگی ،هر روز تکرار...آدم، که عمر ِ لا یزَل را تلخ نوشید***مثل ِ کپی پَستی که هِی تکثیر میشد.....تاریخی از بین الملل را تلخ نوشید***تا کار ِ امروزش به فرداها نیوفتد.....طوماری از ضرب المثل را تلخ نوشید***میدان ِ دو بود و جهان ِ سرعت ِ نور.....افسوس جام ِ در بغل را تلخ نوشید***شیرین ترین ایام رفتند و...نفهمید.....در نقطه ی پایان،اَجَل راتلخ نوشید (بهرامچی)