نباشی ، کل این دنیا ، واسم ، قد یه تابوته
نبودت مثل کبریت و دلم انبار باروته
نباشی ، کل این دنیا ، واسم ، قد یه تابوته
نبودت مثل کبریت و دلم انبار باروته
نباشی روز تاریکم یه اقیانوس آتیشه
تموم غصه ی دنیا، تو قلبم ته نشین میشه
دنیارو بی تو ، نمیخوام یه لحظه
دنیا بی چشمات ، یه دروغ محضه
دنیارو بی تو ، نمیخوام یه لحظه
دنیا بی چشمات ، یه دروغ محضه

خداوند بي نهايت است و لامكان و لازمان
اما به قدر فهم تو كوچك مي شود
وبه قدر نياز تو فرود مي آيد
و به قدر آرزوي تو گسترده مي شود
و به قدر ايمان تو كارگشا
يتيمان را پدر مي شود و مادر
نااميدان را اميد مي شود
گملشتگان را راه مي شود
در تاريكي ماندگان را نور مي شود
محتاجان به عشق را عشق مي شود
خداوند همه چيز مي شود و همه كس را
به شرط اعتقاد
به شرط پاكي دل
به شرط طهارت روح
به شرط پرهيز از معامله با ابليس
بشوييد قلبهايتان را از هر احساس ناروا و مغزهايتان را از هر انديشه خلاف
و زبانهايتان را از هر آلودگي در بازار و بپرهيزيد از هر ناجوانمردي ، ناراستي و نامردي
چنين كنيد تا ببينيد خداوند چگونه
بر سفره شما با كاسه اي خوراك و تكه اي نان مي نشيند
در دكان شما كفه هاي ترازوهايتان را ميزان مي كند
در كوچه هاي خلوت شب با شما آواز مي خواند
مگر از زندگي چه مي خواهيد كه در خدايي خدا يافت نمي شود؟؟؟؟

خودمون میدونیم ...

دسته اول

آناني كه وقتي هستند هستند، وقتي كه نيستند هم نيستند

عمده آدم‌ها حضورشان مبتني به فيزيك است. تنها با لمس ابعاد جسماني آن‌هاست كه قابل فهم مي‌شوند. بنابراين اينان تنها هويت جسمي دارند.



دسته دوم

آناني كه وقتي هستند نيستند، وقتي كه نيستند هم نيستند

مردگاني متحرك در جهان. خود فروختگاني كه هويت شان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته‌اند. بي‌شخصيت‌اند و بي‌اعتبار. هرگز به چشم نمي‌آيند. مرده و زنده‌شان يكي است.



دسته سوم

آناني كه وقتي هستند هستند، وقتي كه نيستند هم هستند

آدم‌هاي معتبر و با شخصيت. كساني كه در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثيرشان را مي‌گذارند. كساني كه همواره به خاطر ما مي‌مانند. دوستشان داريم و برايشان ارزش و احترام قائليم.



دسته چهارم

آناني كه وقتي هستند نيستند ، وقتي كه نيستند هستند

شگفت‌انگيزترين آدم‌ها در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شكوه‌اند كه ما نمي‌توانيم حضورشان را دريابيم، اما وقتي كه از پيش ما مي‌روند نرم نرم آهسته آهسته درك مي‌كنيم. باز مي‌شناسيم. مي‌فهميم كه آنان چه بودند. چه مي‌گفتند و چه مي‌خواستند. ما هميشه عاشق اين آدم‌ها هستيم. هزار حرف داريم برايشان. اما وقتي در برابرشان قرار مي‌گيريم قفل بر زبانمان مي‌زنند. اختيار از ما سلب مي‌شود. سكوت مي‌كنيم و غرقه در حضور آنان مست مي‌شويم و درست در زماني كه مي‌روند يادمان مي‌آيد كه چه حرف‌ها داشتيم و نگفتيم. شايد تعداد اين‌ها در زندگي هر كدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد