از فقر مینویسم ،با دستهای خالی

سفره پراست امشب از شامی خیالی.

معتاد زجر بودیم ،باید که می کشیدیم

خواب غذا می دیدیم از خواب می پریدیم.

دلهای همسایه ها ،برای ما کباب بود

سارا ولی هنوزم شبها گرسنه خواب بود

با اشک مینویسم ،بابا نان ندارد

شاید که معجزه شد از اسمان ببارد

دیوارها شعار، مرگ بر فقر دادن

صندوقهای خیریه در حد یک نمادن

محکوم به فقر بودیم ، محکوم به فرق و تبعیض

دلخوش به وعدهایی ،از چیزهای ناچیز

از فقر مینویسم، با این که نیست حالی

این قصه ای حقیقیست ،از دارایی خیالی

اگه بفرستی کچل شدی محمد

اي عاشق در انتظار چه نشستي ؟

در انتظار بادهاي پائيزي ؟

باران هاي بهاري؟

برگ هاي زرد ويا شكوفه هاي ارغواني ؟

انتظار بيهوده است،پنجره را باز كن

جدار را بشكن

غبار را بشوي

و خاطره ها را به خاطره ها بسپار

تا پايان پايان ها ماندست

اين است زندگي...

اين است روزگار...!


مسعود فردمنش