Nazanin
مــ ـاه که هیـــچ ... یکــ کرم شبــ تابــ هم بالای سر ِ تنهـــایی ما نیستـــ ....
Nazanin
یـــادت بـــاشـــد فـــرقـــی نـمــیکــنـــد تـــو دل ببـــــــری یــــا مــــن دل ببـــــــــــازم ، اگـــر حـــکــــم ، حـــکـــم دل نـبـــاشـــد ، دیـــر یــــا زود یــــک نـــفــــر خــــواهـــــد بریـــــــــــــــد !
Nazanin
چيــزي نيســت کــه مــرا ســر شــوق بيــاورد، جــز تــو! کــه تــو هــم نيستــي . . .
Nazanin
کاش می شد آدم گاهی به اندازهی نیاز، بمیرد... بعد بلند شود آهسته آهسته خاکهایش را بتکاند گردهایش بماند اگر دلش خواست، برگردد به زندگی... دلش نخواست، بخوابد تا ابد کاش میشد گاهی آدم به اندازهی نیاز بمیرد...!!
Nazanin
خدایا: بت بود،بت شکن فرستادی!!! من پر از بغضم، بغض شکن هم داری؟؟؟
Nazanin
تمـــــام شــــهر از بــس عــاشقــي كـــردنــد قهــارنــد ؛ مـن امــــا .... نــاشيــانــه "دوستت دارم"... !!!
Nazanin
تو چمدانت را می بستی.. مرگ ایستاده بود؛ و نفس هایم را می شمرد..
Nazanin
حَســـــرتـــ ! یَعنــــی رو به رویَم نشستــــه ای . . . وَ باز خیســــیِ چَشمانَمـ را . . . آنــ دَستمــــالِ خُشکـــِ بی اِحساســـ پاکــــ کند . . . حَســــرَتـــ ! یَعنـــــی شانه هایَتــــ دوشــ به دوشَــــمـ باشَـــد . . . اَمــا نتوانَمـ از دِلتَنگـــی به آنــ پَنـــاه ببرَمـ . . . حَســــرَتـ ! یَعنـــــی تو که دَر عیـــنِ بودَنَتـــ . . . داشتَنَتــــ را آرزو میکنَمـ . . .
Nazanin
آستین لباسم را بلندتر از حد معمول گرفته ام طاقتم نیست دیدن جای خالی دستانت در دستانم
Nazanin
پيشاني اَم را بِبينـــ چيزيـــ نميبيني ؟!!! مثلاً ... خَطي ... زخمي... بَداقبالي... چيزي که بتوان تَمامـــ اين دردها را به آن نِسبَت داد...!!!
Nazanin
مترسک ناز می کند کلاغ ها فریاد می زنند و من سکوت می کنم.... این مزرعه ی زندگی من است ... خشک و بی نشان...
Nazanin
صحبت از پژمردن یک برگ نیست فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرُست فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست در کویری سوت و کور در میان مردمی با این مصیبت ها صبور صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق گفتگو از مرگ ”انسانیت“ است!
Nazanin
نه... این ها همش توهم است... نه کوه به کوه میرسد... نه آدم به آدم... حقتان را همان موقع که دم دستانتان است بگیرید...!