سلام تبعیدی عزیز

byeeeeeeeeeeeeeee

سلام خوش اومدی به دنبالر دنبال میشید

عاشق عاشق تر
نبود در تار و پودش دیدی گفت عاشقه عاشق
@@@@@@@ نبودش @@@@@@@@@
امشب همه جا حرف از آسمون و مهتابه ، تموم خونه دیدار این خونه
فقط خوابه ، تو که رفتی هوای خونه تب داره ، داره از درو دیوارش غم
عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ، بیا بر گرد تا ازعشقت
نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش
حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و گنجشک کلاغای
سیاه پوشن ، چراغ خونه خوابیده توی دنیای خاموشی ، دیگه ساعت رو
طاقچه شده کارش فراموشی ، شده کارش فراموشی ، دیگه بارون نمی
باره اگر چه ابر سیاه ، تو که نیستی توی این خونه ، دیگه آشفته
بازاریست ، تموم گل ها خشکیدن مثل خار بیابون ها ، دیگه از
رنگ و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت
گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم
گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو
به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری
گفتم که تو می دونی،سرخاک
تو می میرم ، ولی
تا لحظه مردن
نمی گیرم
از دل

اين روزا كار آدما تو انتظار گذاشتنه ساده ترين بهونشون از هم خبر نداشتنه .

يه دنيا فداي هر چي دل مهربونه – يه دل فداي هر كي اين پيام رو مي خونه.

قلم مي تراشم از هر استخوانم – مركب گيرم از خون رگانم – بگيرم كاغذي از پرده ي دل - نويسم بهر دوست مهربانم.

چه كسي چه گلي دوست داره ؟ نجار: ميخك / دندانساز : مينا / سارق‌: شب بو / منجم : كوكب / قصاب : گاو زبان / پارچه فروش اطلسي و من : تو را.

خيال مي كردي قلب من تاب شكستن نداره منتظري بازم دلم پيش دلت كم بياره مرام من تو عاشقي يك دلي و صداقته وقتي ميگم نوكرتم اين آخر رفاقته.

هميشه در قلب مني اگه جات بد بود بگو تا عوضش كنم بذارمت روي چشام .

هيچكس تنهاييم را حس نكرد لحظه ويرانيم را حس نكرد در تمام لحظه هايم هيچكس وسعت حيرانيم را حس نكرد (( بي كس و تنهاييم را حس نكرد)) آنكه سامان غزل هايم از اوست بي سر و سامانيم را حس نكرد.

يه قطره آب ميندازم تو دريا تا وقتي كه پيداش نكردي دوست دارم.

خيال نكن كه بي خيال از تو و روزگارتم به فكرتم به يادتم زنده به انتظارتم اون طوري كه به فكرتم حس مي كنم كنارتم.

دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسن مگر آنكه يكيشون به خاطر ديگري بشكنه.

هميشه بين ما دو تا فاصله تا خدا بود حالا ديگه بايد برم داد مي زنم بهت بگم تنهايي رو دوست ندارم اما بايد باهاش برم .

.

پرسيدم عشق چيست ؟ گفت آتش است گفتم مگر آن را ديده اي گفت نه در ان سوخته ام.

يا رب دفتر جرم مرا روز قيامت مگشاي من به اميد عطاي تو خطا كار شدم.
.

زنده را تا زنده است بايد به فريادش رسيد – ورنه بر سنگ مزارش آب پاشيدن چه سود. زنده را تا زنده است قدرش بدان – ور نه بر روي مزارش كوزه گل چيدن چه سود.


تو را از بس زلالي دوست دارم تو رت از بي مثالي دوست دارم اگر چه شاخه اي گل هم ندارم تو را با دست خالي دوست دارم.

اگه باهات نيستم برات كه هستم اگه چشمات نيستم نگات كه هستم اگه حرفات نيستم صدات كه هستم اگه خودت نيستم فدات كه هستم.

بي تو بودن كار من نيست تا دلت نرفته برگرد ما كه راهمون يكي بود چرا جاده ما رو گم كرد... .

از خواستن تا ساختن فاصله ايست به اندازه ي توانايي .

بي جهت نيست كه در كنج دلم جا داري خوشگلي با نمكي چشمان زيبا داري تا خاك نكند مرا در آغوش هرگز نكنم تو را فراموش.
.

به كسي عشق بورز كه لايق عشق باشه نه تشنه عشق چون تشنه عشق يه روزي س

به نام آنکه دوست را آفريد، عشق را،
رنگ را... و به نام آنکه کلمه را آفريد.
توي اين شهر غريب، گاهي که دلم به اندازه تمام غروبها مي گيرد
وقتي بين اين همه آدم جور واجور خودمو تنها مي بينم
چشمامو فراموش ميکنم...
به قلبم مي نگرم و همه چيز را به عهده او مي گذارم
فقط اوست که از اين حقيقت پنهاه در قلبم آگاهي دارد

اي کاش قلبها.... در چهره بودند
اي کاش مي دانستيم دستهاي عشق چه معجزه گريست
و اي کاش مي شد زمان و سرنوشت را از سر نوشت
لحظه ها را ديوانه وار ورق مي زنم و هرکجا که قلبم نمي تپد،
صفحه اي پاره ميکنم و باز ورق ميزنم...
شايد در آخر اين کتاب به صفحه وصال برسم
آري، بي اختيار و رق مي زنم چون هراسانم...
از فاصله ها نفرت دارم و از سفر خسته
نازنين، فاصله همه چيز را مي شکند،
بيخود نيست که ابرها از دوري زمين هميشه مي گريند!
اما دريغ که گريه دستانم نيز مرا به تو نمي رساند
دريغ که نمي توانم نامت را فرياد بزنم و شيشه سکوتم را بشکنم

من از تراکم ابرهاي سياه مي ترسم
من از فاصله بين ابرها مي ترسم
اي بهترينم، من از فاصله مي ترسم و کسي
دلهره هاي بزرگ قلب کوچکم را نمي شناسد
و يا اشکهاي سرازيرم را در دل شب نمي بيند
جنس هر اشک خود شيشه اي از عشق است
گويند که شيشه ها عاشق نمي شوند
ولي وقتي روي شيشه بخار گرفته اي نوشتم دوستت دارم؛
گريست....
از دوريت قلبم نيز بي اختيار ميگريد...
قلبي که شيشه اي نيست، ولي در سکوت و
دوريت در در آن طرف مرزها مي شکند
چشمانم در فراغت به نقطه اي دور در سرخي غروب مي نگرند
و در انتظار برگشت خورشيد هستي بخش تا هنگام طلوع
معناي سرخي عشق و تاريکي فاصله را تجربه مي کنند

با اين همه، نازنينم، اين تمام واقعيت عشق نيست
از هر دل کوه، کوره راهي مي گذرد
و هر اقيانوسي به ساحلي مي رسد
و شبي نيست که طلوع سپيده ايي در پايانش نباشد
از چهار فصل دست کم يکي که بهار است
و من هنوز تو را دارم......