چشمان اشرافیت پر از جام های نیم خورده بود .
رکاب غرور از شانه های با شکوهت افتاده
از بازوان روشنت صدای آغوش می آمد و
ساق های نیمه عریانت در انعکاس چلچـــــــراغ ها
بوی خوش زن می ریخت .
و من زیر باران کوچه هــــا
آن شب با سایۀ مجلّلت میان پنجره ای شاهـانه
تا انتهای عشق
رقصیدم .
پشت پلک هایم صدائی ایستاد و
کالسکۀ آفتاب تو را از من برد و
دیگر با هیچ بارانی نیامدی .

چقدر بی رحمند رؤیاها !

کدو...
بیا دوتایی شام بریم بیرون...

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت

کنج تنهایی… ما را به خیالی خوش کرد
خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد
چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بود آیا که ز دیوانه ی خود یاد کند
آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت