چی بله؟؟؟

همه برنامه های زندگی منو به هم زدین

هیچی تو کلات!

لطفتونــِ

بوسه نه .... خنده ی گرم از دهنت کافی بود
این همه عطر چرا؟ پیرهنت کافی بود
دانه و دام چرا مرغک پر سوخته را؟
قفس زلف شکن در شکنت کافی بود
می شد این باغ خزان دیده بهاری باشد
یک گل صورتی دشت تنت کافی بود
لطف کردی به خدا در غزلم آمده ای
از همان دور مژه هم زدنت کافی بود
قافیه ریخت به هم .....خلوت من خوشبو شد
گل چرا ماه؟........ در ادکلنت کافی بود

جمعه ها را باید مچاله شد زیر پتو, چشمها رو بست و مدام رویا بافت؛ از جنس خوابهائی که دوست داشتی روزی واقعی باشد؛
جمعه ها باید چای دارچین با نبات بریزی و بخزی کنار شومینه فال حافظ بگیری و حافظ بشارتت دهد از یوسف گمگشته...
جمعه ها باید یکی را داشته باشی برای فیلم دیدن از جنس فیلمهای رومانتیک تا با هر بوسه آکتورها از لبان معشوقت صد بوسه برچینی...
جمعه ها باید آهنگ ملایم گوش بدی از آن آهنگها که بردارد ببرتت به گذشته , سفر کنی به خاطرات با اون بودن و نفهمی کی اشک گونه هایت را خیس خاطره کرد...بعد قلم را برداری و دو سه خط بنویسی هرکجا که شد گوشه روزنامه باطله؛ روی دستمال کاغذی؛ یا توی بلاگت و دنیای مجازت...
جمعه ها باید یکی را داشته باشی دستش را بگیری بزنید به دل جاده ، آهنگ گوش دهید و نعره بزنید ؛ توی تونلها سرتان را از پنجره بیرون بیاورید و بلند داد بزنید دوستت دارم ....
جمعه ها باید یکی باشد وگرنه عصر جمعه که شود دق میکنی در تنهائی خود...
امان از این جمعه های تنها

صدایم کن
به شیوه ی سکوت ،
به سَبک ِ تلنگر باد
بر پنجره ها ،
به مهربانی
سایه با آفتاب ،
به رسم نوازش ِ مهتاب بر گیسوی ِ تنهایی .
صدایم کن ...
که در بی انتهاترین نقطه ی ازدحام فریاد
کم آورده ام
صدایت را