اگه همه مردم رو به خورشيد خونه بسازن چيزى به خورشيد اضافه نمیشه و اگه همه مردم پشت به خورشيد خونه بسازن، چيزى از خورشيد كم نمیشه. خورشيد نيازى به مردم نداره كه رو به او کنن، اين مردم هستن كه براى دريافت نور و گرما بايد خونه های خودشون رو به خورشيد بسازن.
خداوند به عباداتِ مردم نيازى نداره كه فرمان داده نماز بخونید. اين مردم هستن كه با رو كردن به او از الطاف خاص الهى برخوردار مى ‏شنو رشد مى ‏كنن.
قرآن مى‏ فرمايد: اگر همه ی مردم كافر شوند، ذرّه‏ اى در خداوند اثر ندارد، زيرا او از همه ی انسان‏ها بی ‏نياز است.

پاسخ:
علّت اصلی گرایش انسان به گناه این است که از آثار شوم و مخرّب گناه اطلاعی ندارد، برخی از مردم از غذاهای غیر بهداشتی پرهیز می‌کنند تا بدن‌شان سالم بماند امّا وقتی با گناه روبه‌رو می‌شوند کم‌ترین پرهیز و اجتنابی ندارند در حالی که گناه مانند سمّی است که جسم و روح را آلوده و بیمار می‌کند.
امام باقر(ع) می‌فرماید: هرنکتب و بدبختی که بر سر انسان می‌آید از رهگذر گناه است. گناه موجب محرومیّت انسان از رحمت الهی می‌شود.
دعاها در اثر گناه به اجابت نمی‌رسد، گناه موجب کوتاهی عمر می‌شود چنان‌که امام صادق(ع) می‌فرماید: کسانی که بر اثر گناه می‌میرند بیش‌ترند نسبت به کسانی که به واسطه رسیدن اجل می‌میرند.
آیا می‌دانید که گناه نوعی اعلام جنگ با خواسته‌های پروردگار و انبیاء الهی است، آیا می‌دانید گناه یعنی اجازه به دشمن سرسخت و قسم خورده انسان به حریم انسانیت است چون خداوند متعال در قرآن شیطان را به عنوان دشمن قسم خورده انسان معرفی نموده است.
چه بسیار کسانی که خود را گرفتار لجن معصیت و گناه کردند و رسوای دنیا و آخرت شدند.
بنابراین تلقین این نکته که من اراده قوی برای ترک گناه ندارم از وسوسه‌های شیطان و نفس سرکش اماره است که به چیزی جز تباهی انسان نمی‌اندیشند.
در این فصل از عمر خود که بهار زندگی شماست، باغ وجودتان رادر معرض خزان گناه قرار ندهید بلکه بکوشید نهال فضیلت، اخلاق، شخصیت و کرامت را در گلستان وجود غرس کنید تا پایان عمر از عطر دل‌انگیز آن بهره‌مند گردید.
اگر شما تصمیم بر ترک گناه داشته باشید خداوند متعال نیز به شما کمک می‌کند و شما را از گرفتاری گناه نجات می‌دهد چنان‌که قرآن می‌فرماید: «وَالَّذِینَ جاهَدُوا فِینا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنا؛ کسانی که در راه ما تلاش می‌کنند ما آن‌ها را به سوی خود هدایت می‌کنیم.»

روزی یک مرد روحانی با خداوند مکالمه ای داشت: 'خداوندا! دوست

دارم بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟ '، خداوند او را به سمت دو

در هدایت کرد و یکی از آنها را باز کرد، مرد نگاهی به داخل انداخت،

درست در وسط اتاق یک میز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن یک ظرف خورش

بود، که آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد، افرادی که دور میز

نشسته بودند بسیار لاغر مردنی و مریض حال بودند، به نظر قحطی زده

می آمدند، آنها در دست خود قاشق هایی با دسته بسیار بلند داشتند که

این دسته ها به بالای بازوهایشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به

راحتی می توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پر

نمایند، اما از آن جایی که این دسته ها از بازوهایشان بلند تر

بود، نمی توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند.

مرد روحانی با دیدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگین شد،

خداوند گفت: 'تو جهنم را دیدی، حال نوبت بهشت است'، آنها به سمت اتاق

بعدی رفتند و خدا در را باز کرد، آنجا هم دقیقا مثل اتاق قبلی بود،

یک میز گرد با یک ظرف خورش روی آن و افراد دور میز، آنها مانند اتاق

قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و

چاق بوده، می گفتند و می خندیدند، مرد روحانی گفت: 'خداوندا نمی فهمم؟!'

، خداوند پاسخ داد: 'ساده است، فقط احتیاج به یک مهارت دارد،


می بینی؟ اینها یاد گرفته اند که به یکدیگر غذا بدهند، در حالی که

آدم های طمع کار اتاق قبل تنها به خودشان فکر می کنند!' هنگامی که

موسی (ع) فوت می کرد، به شما می اندیشید، هنگامی که عیسی (ع) مصلوب می شد،

به شما فکر می کرد، هنگامی که محمد (ص) وفات می یافت نیز به شما می

اندیشید، گواه این امر کلماتی است که آنها در دم آخر بر زبان آورده اند،

این کلمات از اعماق قرون و اعصار به ما یادآوری می کنند که

یکدیگر را دوست داشته باشید، که به همنوع خود مهربانی نمایید،

که همسایه خود را دوست بدارید، زیرا که هیچ کس به تنهایی وارد بهشت خدا
ملکوت الهی نخواهد شد

پاسخ اجمالی:یک قاعده عقلی داریم و آن اینکه خداوند هیچ حالت منتظره ای ندارد یعنی اگر فعلی حسن و شایسته بود عقل حکم می کند که موجود شدن آن توسط خداوند واجب است زیرا اگر خداوند آن را خلق نکند یا به خاطر جهل خداوند به حسن آن فعل است و یا اینکه خداوند جهل به شایستگی آن فعل ندارد لکن توانایی خلق او را ندارد و یا اینکه توانایی هم دارد لکن چون بخیل است آن را خلق نمی کند و هر سه این ها در مورد خداوند محال است خوب من از شما سوال می کنم آیا خلقت موجودی که بتواند در کمالات از همه موجودات حتی ملائکه بالاتر رود حسن و شایسته است یا نه؟ قطعا خواهید گفت بله . اما باید توجه داشته باشید که این موجود تنها با داشتن اراده و غرایز متضاد در درون خود و تنها در بستر عالمی مثل دنیا که باز در آن تضادهای زیادی با خواسته های نفسانی انسانی دارد می تواند به آن جایگاه والایی برسد که حتی از ملائکه هم بر تر شود خوب نتیجه این می شود که خداوند آن موجود را در این بستر و با این ویژگی می آفریند چون خلقت این موجود شایسته است اما خواه ناخواه به خاطر ویژگی شخصیتی این انسان و محیطی که بستر ساز کمال او است ریزش هایی هم پیدا می شود که آن هم بستگی به اراده خود انسان دارد که مسیر بهشت و سعادت را انتخاب کند و یا مسیر جهنم و شقاوت را البته خداوند به خاطر لطف خود برای اینکه انسان در مسیر کمال تنها نباشد قوای کمکی فراوانی برای او فرستاده است مثل عقل که حجت باطن است و مثل فطرت که کششی درونی به سوی خداست و همچنین وجدان که باز دارنده از بسیاری خطا هاست و انبیاء و ائمه که حجت ظاهر هستند و اگر کسی نخواهد از این کمک های الهی استفاده کند دیگر تقصیر و کوتاهی از خود اوست.
خلاصه اینکه پس نبايد اشكال كرد و گفت چرا خداى تعالى كافر یا جهنمی آفريده؟ او كافر نيافريده، او هر كه را آفريده غرض اولى و ذاتيش اين بوده كه به سعادت انسانيت نائل آيد، البته غرض و اراده ثانوى و عرضيش هم اين است كه در شرايط ديگرى از آن سعادت محروم شود، حال اگر عده‏اى به اختيار خود، خود را در تحت آن شرايط قرار دادند و از سعادت محروم شدند کوتاهی از خودش بوده است.

پاسخ
1-دنیای مسیحی جشن می گیرد چرا که بر همان عقیده خرافی ست که عیسی کشته شد تا بارگناه ما بریزد لذا برای سبک بال شدن خودش از گناه جشن می گیرد.

2.تفاوت اسلام با مسیحیت فعلی در اینست که دین از منظر مسیحیت فعلی کاملا فردی است و از منظر اسلام دو بعد فردی و اجتماعی دارد؛شهادت امام حسین (ع)از بعد فردی یک حماسه و افتخار بزرگ است.اوج روحی یک بشر فوق العاده را به نمایش می گذارد.اما از لحاظ اجتماعی یک شکست بزرگ برای امت اسلام است. گسترش یک جریان انحرافی را در بطن جامعه اسلامی نشان می دهد.امام کشی مگر واقعه کم اهمیتی است؟؟؟

لذا دائما باید یادآوری شود که امت اسلامی غفلت و خطای تاریخی خود را تکرار نکند.

3.عزاداری برای صیقل یافتن احساسات دینی و انسانی است.وبنا به تجربه عرفا رقت قلب صعود روحی اشخاص را سریعتر می کند.هرچند باید درست درک شود.عزاداری های ما باید مبتنی بر شعور باشد نه اینکه به هر بهانه و وسیله ای اشک مردم درآورده شود.