درین ســـرای بی کسی، کسی به در نمی زنـــــــد به دشت پر ملال مـــــــــــــا پرنده پَـــر نمیزنـــــد یکی زشب گرفتگـان چـــــــراغ بر نمـی کُنـــــــــد کسی به کوچه سار شب، درِ سحــــــر نمی زنــــد نشسته ام در انتظـــــــــــار این غبار بی ســـــوار دریغ! کـــز شبی چنین، سپیــــــده سر نمی زنـــــد گذر گـــهی است پر ستــــم که اندر او به غیر غم یکی صلای آشنــــــــــــا به رهگـــــــــذر نمی زند دل خــــــــــراب من دگـــــــــر خرابتـــــر نمی شود که خنجــــــــر غمت ازین خـــــراب تر نمـــی زند! چه چشم پاسخ است ازین دریچه های بستـه ات؟ برو! که هیچکس ندا، به گوش کـــــــــر نمی زند! نه سایه دارم و نـــه بر،بیفکننـدم و ســـــــــزاست وگرنـــــه بر درخت تــــــــر، کســـــی تبر نمی زند!