شب شما هم بخير...

همه چی و میبردم بجز اعمالم رو.

هیچ چیز دوست داشتنی تو این دنیا ندارم...بجز بچه هام که خودشون میان اون دنیا....

از کوزه همان برون تراود که در اوست...
قبول نداری؟؟!

اون که بیرون تراود...فکر ادم و فلسفشه ...به لباس ربط نداره...من خانمای محجبه دیدم که رفتارشون مایه ی شرم بوده...و خانمایی دیدم که زیاد اهل حجاب نبودن ولی انسان واقعی بودن...

باهاتون موافقم...
من نظرم اینه که، هر کسی توش شیشه خورده داشته باشه، حتما یجایی تو ظاهرش هم نشون میده...
و اینکه هر کسی اگه قلبا به چیزی اعتقاد داشته باشه... باید بشه از ظاهرش هم اون اعتقاد رو حس کرد.
من عموما ظاهر بین و خوش بین هستم...

من یاد گرفتم ظاهرو نگاه نکنم...چون خیلی لز ظاهرها بنا به سلیقه ی خود شخص نیست معمولا اجبار خانواده یا موقعیت شغلیه...یا حتی نوع خانواده...منم خوشبینم..چون دین ما امر به خوش بینی میکنه..تو ذهنم بدترین ادم خودمم...

من یه لذت دیگه رو حس کردم...
گناه کردم ...خدا مرام گذاشت...اینقدر این کار تکرار شد تا من شرمنده شدم...الان کلی باهم دوستیم و هر کاری می کنم بخاطر دوست داشتنشه...نه ترسش

حرفت درست، ولی اینو جای دیگه نگو و به کسی پیشنهاد نکن..!
چون اگه کسی گناه کنه، امکانش هست که دیگه نتونه برگرده..!
گاهی پل های پشت سر خراب میشن!!!

خوب خدا با هرکس بر مبنای ظرفیتش عمل میکنه...شاید من ظرفیت خوبیشو داشتم و میدونسته که اینجوری براه میام...شاید خود خواهانه به نظر بیاد...با حرفت موافقم...