به پیش من اگر می آیی تند و با عشق بيا /که مبادا سرد شود خاک تنم/ و به اندازه این وقت عزیز/ لحظه ها را به غنیمت شمرم/ و در آن کوچه خلوت /به سکوت /بشکنم کوزه ی غم / و سراغ منو از عشق مگیر/ که گریبان گیر است. /به پیش من اگر می آیی /مبادا که غمگین باشی/ که در این ورطه تنهايي خود/ دلم هرگز به دلی شاد نشد/ قلبم آزاد نشد/ پس بيا و به دلم جان بده /رنگ و آیین بده...