چراغ‌هاي مسجد دسته دسته روشن مي‌شوند. الحمدلله ، ده شب مجلس با آبروداري برگزار شد.
آقا سيد مهدي که از پله‌هاي منبر پايين مي‌آيد، حاج شمس‌الدين ـ باني مجلس ـ هم کم کم از ميان جمعيت راه باز مي‌کند تا برسد بهش . جمعيت هم همينطور که سلام مي‌کنند راه باز مي‌کنند تا دم در مسجد.
وقت خداحافظي ، حاجي دست مي کند جيب کتش...
- آقا سيد ، ناقابل ، اجرتون با صاحب اصلي محفل...
- دست شما درد نکند ، بزرگوار!
سيد پاکت را بدون اينکه حساب کتاب کند ، مي‌گذار پر قبايش. مدت‌ها بود که دخل را سپرده بود دست ديگري!
- آقا سيد، حاج مرشد شما رو تا دم در منزل همراهي مي‌کنن...
حاج مرشد ، پيرمرد 50 ، 60 ساله ، لبخندزنان نزديک مي‌شود.
التماس دعاي حاج شمس و راهي راه...
:.
زن ، خيلي جوان نبود. اما هنوز سن ميانسالي‌اش هم نرسيده بود. مضطرب ، اين طرف آن طرف را نگاه مي‌کرد.
زير تير چراغ برق خيابان لاله زار ، با پوشش نامناسب
دوره و زمونه‌اي نبود که معترضش بشوند...
:.
- حاج مرشد!
- جانم آقا سيد؟
- آنجا را مي‌بيني؟ آن خانم...
حاجي که انگار تازه حواسش جمع آن طرف خيابان شده بود ، زود سرش را انداخت پايين.
- استغفرالله ربي و اتوب‌اليه...
سيد انگار فکرش جاي ديگري است...
- حاجي ، برو صدايش کن بيايد اينجا.
حاج مرشد انگار که درست نشنيده باشد ، تند به سيدمهدي نگاه مي‌کند:
- حاج آقا ، يعني قباحت نداره؟! من پيرمرد و شماي سيد اولاد پيغمبر! اين وقت شب... يکي ببيند نمي‌گويد اينها با اين فاحـ.شـ.ه چه کار دارند؟
- سبحان الله...
سيد مکثي مي‌کند.
- بزرگواري کنيد و ايشون رو صدا کنيد. به ما نمي‌خورد مشتري باشيم؟!
حاج مرشد، بالاخره با اکراه راضي مي‌شود. اينبار ، او مضطرب اين طرف و آن طرف را نگاه مي‌کند و سمت زن مي‌رود.
زن که انگار تازه حواسش جمع آنها شده ، کمي خودش را جمع و جور مي‌کند. ! حاج مرشد، کماکان زيرلب استفرالله مي‌گويد.
- خانم! برويد آنجا! پيش آن آقاسيد. باهاتان کاري دارند.
زن ، با ترديد ، راه مي‌افتد.
حاج مرشد ، همانجا مي‌ايستد. مي‌ترسد از مشايعت آن زن!...
زن چيزي نمي‌گويد. سکوت کرده. مشتري اگر مشتري باشد ، خودش...
- دخترم ! اين وقت شب ، ايستاده‌ايد کنار خيابان که چه بشود؟
شايد زن ، کمي فهميده باشد ، کلماتش قدري هواي درد دل دارد ، همچون چشم‌هايش که قدري هواي باران:
- حاج آقا! به خدا مجبورم! احتياج دارم...
سيد ، ولي مشتر

مرد مسنی به همراه پسر ٢۵ ساله اش در قطار نشسته بود. در حالی که مسافران در صندلیهای خود نشسته بودند، قطار شروع به حرکت کرد . به محض شروع حرکت قطار پسر ٢۵ ساله که کنار پنجره نشسته بود پر از شور و هیجان شد. دستش را از پنجره بیرون برد و در حالی که هوای در حال حرکت را با لذت لمس میکرد فریاد زد:

پدر نگاه کن دریاچه، حیوانات و ابرها با قطار حرکت میکنند.



زوج جوان پسر را با دلسوزی نگاه میکردند. باران شروع شد چند قطره روی دست مرد جوان چکید. او با لذت آن را لمس کرد و چشمهایش را بست و دوباره فریاد زد: پدر نگاه کن باران میبارد، آب روی من چکید .



زوج جوان دیگر طاقت نیاورند و از مرد مسن پرسیدند: چرا شما برای مداوای پسرتان به پزشک مراجعه نمیکنید؟



مرد مسن گفت: ما همین الان از بیمارستان بر میگردیم، امروز پسر من برای اولین بار در زندگی میتواند ببیند

سلام