@amirhosein

درد یک پنجره را پنجره ها می فهمند
معنی کور شدن را گره ها می فهمند



سخت بالا بروی ، ساده بیایی پایین
قصه تلخ مرا سُرسُره ها می فهمند



یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن
چشم ها بیشتر از حنجره ها می فهمند



آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا
مردم از خواندن این تذکره ها می فهمند



نه نفهمید کسی منزلت شمس مرا
قرن ها بعد در آن کنگره ها می فهمند



از : کاظم بهمنی

@ᵾ ₰ ᵿ ℓ

من ، گم شدن را میخواهم

باران و چتر و شال و شنل بود و ما دو تا…


جوی و دو جفت چکمه و گِل بود و ما دو تا…


وقتی نگاه من به تو افتاد، سرنوشت


تصدیق گفته‌های «هِگِل» بود و ما دو تا…


روز قرارِ اوّل و میز و سکوت و چای


سنگینی هوای هتل بود و ما دو تا


افتاد روی میز ورق‌های سرنوشت


فنجان و فال و بی‌بی و دِل بود و ما دو تا


کم‌کم زمانه داشت به هم می‌رساندمان


در کوچه ساز و تمبک و کِل بود و ما دو تا…


تا آفتاب زد همه جا تار شد برام


دنیا چه‌قدر سرد و کسل بود و ما دو تا،


از خواب می‌پریم که این ماجرا فقط


یک آرزوی مانده به دِل بود و ما دو تا…

خطاب به بعضی از دوستان... که انگاری غصه بزرگتر از اینها که روبروشونه رو ندیدند!